Krótkie dzieje kraju czeskiego cz. 24

Wcześniejszy wpis z serii dzieje kraju czeskiego znajdziesz na http://www.such.com.pl/krotkie-dzieje-kraju-czeskiego-cz-23/

Ponieważ Habsburgowie różnymi sposobami, najwięcej przez zawieranie małżeństw, przyłączali do dóbr swych dziedzicznych sąsiednie kraje jak; Czechy, Węgry, Sztyrję, Tyrol, a nawet Galicję, więc posiadłości ich rosły, a interesy zajmowały dużo czasu, dlatego to coraz mniej dbali o rządy w Niemczech i coraz bardziej zaniedbywali ich sprawy. Drobni więc władcy postanowili rządzić się sami.

Aby się należycie porozumieć co do tego, w 1848 r. zwołali niezależny zjazd do Frankfurtu nad Menem, i tam utworzyli związek państw niemieckich, zobowiązując się pomagać sobie w razie grożącego niebezpieczeństwa ze strony sąsiadów, wewnętrzne zaś interesy załatwiać własnymi siłami.

Przy rodzinie Habsburgów pozostawiono tytuł cesarza, lecz Austrii, nie Niemiec.

Stan taki trwał do 1871 r., kiedy po wojnie niemiecko-francuskiej król pruski, Wilhelm 1, koronował się na cesarza niemieckiego, przywłaszczając sobie znowu władzę zwierzchniczą nad państwami związkowymi.

Chcąc wzmocnić swe stronnictwo, przewodnicy narodu czeskiego szukali połączenia między pobratymcami, postanowili więc zjednoczyć wszystkich Słowian monarchii austriackiej, aby skuteczniej mogli stawić opór stronnictwu niemieckiemu.

W tym celu zwołano do Pragi 22 czerwca 1848 r. zjazd słowiański, na którym obradowano o ważnych tych sprawach. Wieczorem odbył się bał, a nazajutrz nabożeństwo solenne na placu Ś-go Wacławka, bo żadna świątynia nie mogłaby pomieścić zebranych, chcących go wysłuchać. Wracając stamtąd, tłum przeciągał ze śpiewami i okrzykami i urządził manifestację nieprzychylną Niemcom pod domem hr. Alfreda Windischgraetza, głównego dowódcy wojsk. Wysłani z sąsiednich koszar żołnierze bagnetami rozpędzili publiczność, przyczyni kilka osób zostało rannych. Wypadek ten dał hasło do stawiania barykad, które wojsko zdobywało szturmem. Nazajutrz ogłoszono stan oblężenia i zaczęto kartaczami bombardować miasto. Wtedy mieszkańcy się poddali. Kilkaset ludzi zginęło, mnóstwo uwięziono, a wielu bardzo, ratując życie, opuściło kraj znękany.

Zniechęcony i zmartwiony ostatnimi wypadkami Ferdynand złożył koronę, opuścił Wiedeń i przeniósł się na mieszkanie do Pragi, gdzie był serdecznie witany i gdzie 1875 roku umarł żałowany powszechnie.

Władzę po stryju objął 18 letni Franciszek Józef, który dotąd panuje. Za radą zauszników odwołał on wszelkie swobody, nadane przez poprzednika. To stało się powodem nowego powstania w Czechach, które także przytłumione było. Pierwszym ministrem został Bach. Starał się on wszelkimi sposobami gnębić poddanych, sądząc, że tym sposobem zapewni spokój koronie.

Liczne masy biurokracji prześcigały się w pomaganiu pod tym względem, nie omieszkując na wszystkie strony ciągnąć korzyści dla siebie. Utrzymanie wojska i urzędników pochłaniało olbrzymie sumy, a naród, którego interesów oni niby mieli bronić, jęczał w ucisku.

Niezadowolone z wycieńczenia materialnego Włochy, których część należała do Austrii, skorzystały z wewnętrznego nieładu w państwie i upomniały się o swoją krzywdę. Zaufany , w potęgę oręża, rząd niewiele robił sobie z wojny. Tymczasem w wojnie najniespodziewaniej dzielni patrioci włoscy, wałczący o swoją ziemię, wygrywali jedną bitwę po drugiej. W końcu upokorzona Austria 1859 roku musiała zawrzeć pokój i rzec się włoskich posiadłości.

Aby uprzedzić mogące jednocześnie nastąpić rozruchy w Czechach i chcąc pozyskać ich przychylność, Franciszek Józef wydał dyplom, przyrzekający wszelkie ulgi oraz uroczystą koronację na króla czeskiego w Pradze. Niezmierna radość nastała w narodzie. Drukowany złotymi literami dyplom oprawiono w ramki i rozwieszano na ścianach mieszkań publicznych i prywatnych. Ale skoro rząd wzmógł się na sile, o koronacji w Pradze zapomniano. Wtedy stroskani Czesi dawny dyplom zastępowali nowym przedrukiem białymi literami na czarnym papierze, na znak żałoby. Policja troskliwie zbierała te dowody i konfiskowała.

Wszelkie prawa, jakie później uzyskali Czesi, wywalczyli im posłowie narodu, zbierający się na sejmie w Pradze, gdzie wybierają z pomiędzy siebie przedstawicieli do parlamentu państwowego, zasiadającego w Wiedniu.